“OME HAN” 
Als je als 15-jarige jongen je eerste wedstrijd in de Hoofdklasse moet catchen op de legendarische pitcher Han Urbanus… daar denk je vooraf wel even over na!!!
“Ome Han” noemden je hem als Rookie. Oom en Tante, zo sprak je vroeger (60's) oudere mensen aan — uit respect, ook al waren ze geen familie.
Je bent catcher. Dus jij geeft aan wat er gegooid wordt. Tot dat......!
Afschudden kan. Overleggen kan. Maar niets laten merken en gewoon gooien wat je zelf wilt? Dat kon ook.
Dus vraag je een time-out aan.
Zoals het een catcher betaamt, loop je vol vertrouwen naar de heuvel...
“Ome Han… we hebben toch tekens?”
“Ja hoor jongen… is goed.” En je loopt met veel vraagtekens weer terug naar de plaat.
Je werkt. Je zwoegt. Je probeert elke pitch zo goed mogelijk te vangen (blocken was bij Ome Han niet nodig).
Maar je wint wel. Want op de heuvel stond “Ome Han”.
________________________________________
EEN HONKBALDYNASTIE
In de Amsterdamse Watergraafsmeer begon halverwege de vorige eeuw een honkbaldynastie die zijn weerga niet kende. De naam Urbanus is al bijna een eeuw onlosmakelijk verbonden met honkbal, er is zelfs een fantastische club met de naam Urbanus.
In 1935 werd Charles Urbanus sr. — bokser en stukadoor — lid van de net opgerichte honkbalafdeling van de bekende Amsterdamse club OVVO (Op Volharding Volgt Overwinning). Vier jaar later volgde zijn jongere broer Han (22 juni 1927).
De broers werden geboren in Rotterdam en verhuisden in 1934 naar Amsterdam Oost. Via OVVO, waar zij voetbalden, gingen zij ook honkballen.Toen de club
op 1 januari 1935 een honkbalafdeling oprichtte, begon Charles te spelen. Han ging eerst mee naar de training — en de rest is geschiedenis.
Charles sr. groeide uit tot een vaste waarde in het eerste team van OVVO en speelde tot begin jaren zestig in het eerste team. Daarna werd hij jarenlang de drijvende kracht achter de destijds bekende jeugdkampen in Eindhoven en was als bondscoach mede verantwoordelijk voor een succesvolle periode van het Nederlands team.
Han ontwikkelde zich tot pitcher en debuteerde in 1946 in het eerste team van OVVO, dat dat jaar promoveerde naar de Eerste Klasse. Het was het begin van een gouden periode: in 1949 behaalde OVVO zijn eerste landstitel. Daarna volgden er nog vier op rij — als eerste ploeg in de Nederlandse honkbalgeschiedenis vijf opeenvolgende kampioenschappen. In Amsterdam-Oost werd honkbal zo populair dat er op straat werd gespeeld, zelfs tot aan de Balistraat.
In 1949 debuteerde Han in het Nederlands team (46 interlands). In die jaren stelde internationaal honkbal nog weinig voor: een paar wedstrijden tegen België of tegen Amerikaanse militairen in West-Duitsland. Maar in Nederland stond Han aan de top. Hij werd vijfmaal uitgeroepen tot beste pitcher (1953, 1954, 1955, 1957 en 1958). In 1952 ontving hij als eerste Europese honkballer een uitnodiging om te trainen bij de New York Giants.
In Amerika leerde hij nieuwe werptechnieken, die hij na terugkomst in Nederland met enorme toewijding deelde. Met een
instructiefilm reisde hij het hele land door; clubkantines zaten vol met nieuwsgierige honkballiefhebbers.
Na de Watersnoodramp van 1953 reisde Han door de Verenigde Staten om geld in te zamelen voor de slachtoffers in Zeeland. Tijdens die tour werd hij onder meer vergezeld door de beroemde Amerikaanse actrice Jane Wyatt. Met een speciale sponsortrein werd maar liefst 10.000 dollar opgehaald — een indrukwekkend bedrag in die tijd.
Op 3 mei 1984 werd Han opgenomen in de Hall of Fame van de Koninklijke
Nederlandse Baseball en Softball Bond. In zijn carrière won hij vijfmaal goud en eenmaal zilver als beste werper, eenmaal goud als beste slagman en eenmaal goud als Meest Waardevolle Speler.
Naast het honkbal bleef hij tot zijn pensioen werkzaam als accountant.
Ook Charles Urbanus jr., zoon van Han en vernoemd naar zijn oom, begon als werper bij OVVO. Even speelden vader en zoon samen: Han op de heuvel, Charles jr. op het tweede honk. Later zette kleinzoon Nick Urbanus (o.a. NL Team en Texas Rangers) de familietraditie voort tot 2018.
Drie generaties, drie keer Oranje, internationale honkbalstadions en drie maal meerdere EK-medailles — een honkbalverhaal dat begon bij Han Urbanus en via Charles Urbanus jr. werd doorgegeven aan Nick Urbanus — een familietraditie waarin liefde voor het spel van generatie op generatie bleef voortleven.
“Ome Han” overleed op 5 februari 2021 op 93-jarige leeftijd.
Bekijk de video "Andere tijden sport"
Maar legendes verdwijnen niet.
Ze staan in de Playball rubriek “LEGENDS” (Homepage)
Bron Parool - Foto's: familie urbanus en nationaal archief